แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ทนายอ่านพินัยกรรมจบ เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
"ไม่เป็นไรหรอก" ทนายอ่านพินัยกรรมจบ พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม
ความเห็นท้ายตอน