แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
ทนายอ่านพินัยกรรมจบ ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว
แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
ความเห็นท้ายตอน