ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
"ไม่เป็นไรหรอก" ทนายอ่านพินัยกรรมจบ พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
ทนายอ่านพินัยกรรมจบ ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ทนายอ่านพินัยกรรมจบ เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
ความเห็นท้ายตอน