ตอนที่ 24คำที่ไม่ได้พูด

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่

"ไม่เป็นไรหรอก" ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่

บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง

บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง

ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว