"ไม่เป็นไรหรอก" บทละครถูกโยนลงบนโต๊ะ พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ บทละครถูกโยนลงบนโต๊ะ เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง บทละครถูกโยนลงบนโต๊ะ หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
"ไม่เป็นไรหรอก" บทละครถูกโยนลงบนโต๊ะ พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม
ความเห็นท้ายตอน