เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
"ไม่เป็นไรหรอก" ทนายอ่านพินัยกรรมจบ พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
"ไม่เป็นไรหรอก" ทนายอ่านพินัยกรรมจบ พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
ความเห็นท้ายตอน