เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ทนายอ่านพินัยกรรมจบ เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ทนายอ่านพินัยกรรมจบ เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
ความเห็นท้ายตอน