ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ซองจดหมายสีครีมวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิมอีกแล้ว หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ซองจดหมายสีครีมวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิมอีกแล้ว เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ซองจดหมายสีครีมวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิมอีกแล้ว มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม
เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม
"ไม่เป็นไรหรอก" ซองจดหมายสีครีมวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิมอีกแล้ว พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
ความเห็นท้ายตอน