ตอนที่ 6เมื่อด้ายแดงตึงขึ้น

ใบเตยเคาะประตูห้อง ตัดสินใจแล้ว ต่อให้ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยครั้งนี้ก็จะไม่หนีอีกต่อไป

ใบเตยเคาะประตูห้อง ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว

"ไม่เป็นไรหรอก" ใบเตยเคาะประตูห้อง พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ใบเตยเคาะประตูห้อง มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่

ใบเตยเคาะประตูห้อง ตัดสินใจแล้ว ต่อให้ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยครั้งนี้ก็จะไม่หนีอีกต่อไป

ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ใบเตยเคาะประตูห้อง หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก