เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ใบเตยเคาะประตูห้อง หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ใบเตยเคาะประตูห้อง มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ใบเตยเคาะประตูห้อง เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
"ไม่เป็นไรหรอก" ใบเตยเคาะประตูห้อง พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ใบเตยเคาะประตูห้อง หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
"ไม่เป็นไรหรอก" ใบเตยเคาะประตูห้อง พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
ความเห็นท้ายตอน