เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ใบเตยเคาะประตูห้อง หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม
แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ใบเตยเคาะประตูห้อง มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
"ไม่เป็นไรหรอก" ใบเตยเคาะประตูห้อง พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ใบเตยเคาะประตูห้อง มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
ใบเตยเคาะประตูห้อง ตัดสินใจแล้ว ต่อให้ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยครั้งนี้ก็จะไม่หนีอีกต่อไป
ความเห็นท้ายตอน