ตอนที่ 7เมื่อด้ายแดงตึงขึ้น

ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว

ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่

ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ตัดสินใจแล้ว ต่อให้ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยครั้งนี้ก็จะไม่หนีอีกต่อไป

ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่