ตอนที่ 16จดหมายที่ส่งไม่ถึง

ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ตัดสินใจแล้ว ต่อให้ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยครั้งนี้ก็จะไม่หนีอีกต่อไป

"ไม่เป็นไรหรอก" ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ตัดสินใจแล้ว ต่อให้ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยครั้งนี้ก็จะไม่หนีอีกต่อไป

บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง

เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่