ตอนที่ 14คืนที่ดาวเต็มฟ้า

ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว

ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว

บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง

ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่

เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร