ตอนที่ 10ทางแยกหน้าร้านเก่า

ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ตัดสินใจแล้ว ต่อให้ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยครั้งนี้ก็จะไม่หนีอีกต่อไป

ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก

ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว

"ไม่เป็นไรหรอก" ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว

บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง