ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ตรงเวลาเหมือนทุกวันพฤหัส ข้าวหอมเช็ดเคาน์เตอร์รอบที่สามทั้งที่มันสะอาดอยู่แล้ว
กระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ชายในเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าเดินเข้ามาพร้อมร่มคันสีเหลืองที่ดูไม่เข้ากับเขาเลยสักนิด
"อเมริกาโน่ร้อนเหมือนเดิมนะครับ" เขาพูดก่อนที่เธอจะทันถาม และนั่นคือครั้งแรกที่ข้าวหอมสังเกตว่าเขามีลักยิ้มข้างเดียว
ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ฝนเริ่มตกตอนบ่ายสามโมงสิบห้านาที หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
ความเห็นท้ายตอน