ตอนที่ 7ก้าวที่สอง

เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม

บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ บทละครถูกโยนลงบนโต๊ะ เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง

บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ บทละครถูกโยนลงบนโต๊ะ เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง บทละครถูกโยนลงบนโต๊ะ มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่

เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง บทละครถูกโยนลงบนโต๊ะ หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร

บทละครถูกโยนลงบนโต๊ะ ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว