ทนายอ่านพินัยกรรมจบ ห้องรับแขกเงียบจนได้ยินเสียงพัดลมเพดานหมุน
"หนึ่งเดือน" พี่ใหญ่ทวนคำ "แม่อยากให้เราอยู่บ้านนี้ด้วยกันหนึ่งเดือน"
ทนายอ่านพินัยกรรมจบ ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ทนายอ่านพินัยกรรมจบ เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ทนายอ่านพินัยกรรมจบ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
ความเห็นท้ายตอน