แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง วันแรกของการฝึกงาน มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
วันแรกของการฝึกงาน ตัดสินใจแล้ว ต่อให้ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยครั้งนี้ก็จะไม่หนีอีกต่อไป
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน วันแรกของการฝึกงาน หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
วันแรกของการฝึกงาน ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว
เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ วันแรกของการฝึกงาน เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
ความเห็นท้ายตอน