"ไม่เป็นไรหรอก" ประกายไฟเล็ก พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ประกายไฟเล็ก หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ประกายไฟเล็ก เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ประกายไฟเล็ก เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ประกายไฟเล็ก มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ประกายไฟเล็ก หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
ความเห็นท้ายตอน