แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ประกายไฟเล็ก มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
"ไม่เป็นไรหรอก" ประกายไฟเล็ก พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ประกายไฟเล็ก หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
ประกายไฟเล็ก ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว
"ไม่เป็นไรหรอก" ประกายไฟเล็ก พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด
เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ประกายไฟเล็ก หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
ความเห็นท้ายตอน