ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ทานตะวันสามดอก หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ทานตะวันสามดอก หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ทานตะวันสามดอก มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่
เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ทานตะวันสามดอก หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม
เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ทานตะวันสามดอก หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร
ความเห็นท้ายตอน