ตอนที่ 4เช้าวันที่ฝนหยุด

ซองจดหมายสีครีมวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิมอีกแล้ว ตัดสินใจแล้ว ต่อให้ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยครั้งนี้ก็จะไม่หนีอีกต่อไป

บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ซองจดหมายสีครีมวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิมอีกแล้ว เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ซองจดหมายสีครีมวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิมอีกแล้ว มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ซองจดหมายสีครีมวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิมอีกแล้ว มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่

ซองจดหมายสีครีมวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิมอีกแล้ว ตัดสินใจแล้ว ต่อให้ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร อย่างน้อยครั้งนี้ก็จะไม่หนีอีกต่อไป

ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ซองจดหมายสีครีมวางอยู่บนโต๊ะตัวเดิมอีกแล้ว หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก