ตอนที่ 4เมื่อด้ายแดงตึงขึ้น

ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ห้าโมงตรง หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก

ห้าโมงตรง ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว

"ไม่เป็นไรหรอก" ห้าโมงตรง พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

"ไม่เป็นไรหรอก" ห้าโมงตรง พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม

บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ห้าโมงตรง เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง