ห้าโมงตรง ประตูห้องซ้อมดนตรีถูกผลักเปิดจากสองฝั่งพร้อมกัน
"ผมมาก่อน" "ฉันมาก่อน" เสียงสองเสียงซ้อนทับกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะหันมามองหน้ากันเป็นครั้งแรก
ห้าโมงตรง ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว
บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ห้าโมงตรง เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง
ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ห้าโมงตรง หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก
ความเห็นท้ายตอน