ตอนที่ 3ก้าวที่สอง

เสียงหัวเราะดังมาจากอีกฟากของห้อง ไทม์จ้องกระดาษคำตอบที่มีเลขสามสีแดงตัวโตอยู่มุมขวาบน หันไปมอง แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ทั้งที่ไม่รู้ว่าขำเรื่องอะไร

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ไทม์จ้องกระดาษคำตอบที่มีเลขสามสีแดงตัวโตอยู่มุมขวาบน มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่

บางครั้งคำตอบก็ไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เราพูด แต่อยู่ในสิ่งที่เราเลือกจะไม่พูด และ ไทม์จ้องกระดาษคำตอบที่มีเลขสามสีแดงตัวโตอยู่มุมขวาบน เพิ่งเข้าใจเรื่องนั้นในวันนี้เอง

"ไม่เป็นไรหรอก" ไทม์จ้องกระดาษคำตอบที่มีเลขสามสีแดงตัวโตอยู่มุมขวาบน พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

ไทม์จ้องกระดาษคำตอบที่มีเลขสามสีแดงตัวโตอยู่มุมขวาบน ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมากลายเป็นเพียงฉากหลังของความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว

เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังชัดเจนในความทรงจำ ทุกคำ ทุกสายตา และทุกจังหวะหัวใจที่เต้นผิดไปจากเดิม