ตอนที่ 14จดหมายที่ส่งไม่ถึง

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ไทม์จ้องกระดาษคำตอบที่มีเลขสามสีแดงตัวโตอยู่มุมขวาบน มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่

ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ไทม์จ้องกระดาษคำตอบที่มีเลขสามสีแดงตัวโตอยู่มุมขวาบน หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก

"ไม่เป็นไรหรอก" ไทม์จ้องกระดาษคำตอบที่มีเลขสามสีแดงตัวโตอยู่มุมขวาบน พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

"ไม่เป็นไรหรอก" ไทม์จ้องกระดาษคำตอบที่มีเลขสามสีแดงตัวโตอยู่มุมขวาบน พูดออกไป ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด

แสงแดดยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสีทอง ไทม์จ้องกระดาษคำตอบที่มีเลขสามสีแดงตัวโตอยู่มุมขวาบน มองมันอยู่นานจนลืมไปว่ากำลังรออะไรอยู่

ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ไทม์จ้องกระดาษคำตอบที่มีเลขสามสีแดงตัวโตอยู่มุมขวาบน หยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้ววางลงช้า ๆ ราวกับกลัวว่าความเงียบจะแตกออก